CUT SCENE : เจ้าของน่านฟ้า : 06

CUT SCENE 

06

ความเมาไม่ได้ทำให้ขาดสติแต่ทำให้เรากล้าขึ้น

ร่างบางนอนอยู่บนเตียงสีขาวโดยมีร่างสูงคร่อมอยู่ด้านบน ร่างสูงที่มีรสจูบเป็นกลิ่นมินต์ ร่างสูงที่ไม่ได้ใส่เสื้อแล้วหุ่นดีจนน่าอิจฉา ร่างสูงที่พอได้สบตาก็พาร้อนวูบไปทั้งตัว และร่างสูงคนนั้นก็คือ ม่านเมฆ

ปลายจมูกโด่งก้มไปสูดดมความหอมจากซอกคอขาวของคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง ปากก็จูบเม้มซอกคอจนทำให้เกิดรอยแดงซึ่งแน่นอนว่าเกิดจากความตั้งใจล้วน ๆ น่านฟ้าเป็นคนขาวเพียงแต่ไม่คิดว่าจะขาวและนุ่มไปทั้งตัวขนาดนี้

“อื้มมม” เสียงครางหวาน ๆ หลุดออกมาจากปากของคนที่ถูกมือหนาสอดเข้าไปในเสื้อยืดตัวใหญ่ของตัวเองพลางลูบสะเปะสะปะไปทั่วร่าง เมื่อมือหนาลากผ่านตรงไหนก็สร้างความร้อนวูบจนกลั้นเสียงครางไว้ไม่อยู่ น่านฟ้าเป็นคนไวต่อสัมผัสแต่ก็ไม่คิดว่าจะไวต่อสัมผัสที่ได้รับจากอีกคนมากขนาดนี้

ม่านเมฆถอดเสื้อยืดที่เกะกะนั้นของน่านฟ้าออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนของคนตรงหน้าที่กำลังนอนหลับตารอรับสัมผัส ม่านเมฆก้มไปมอบจูบให้คุณหมออีกครั้งแต่ครั้งนี้เป็นจูบที่ลึกซึ้งมากกว่าครั้งไหน ๆ  จูบรสขม ๆ ฝาดลิ้นเพราะแอลกอฮอล์ผสมกับบุหรี่กลิ่นมินต์จาง ๆ พอรวมกันแล้วก็นับว่าเป็นรสจูบที่ไม่เลวเลย ม่านเมฆเอื้อมมือมาปลดเข็มขัดหลุยส์สีเข้มออกจากกางเกงส์ยีนเดฟที่ตนใส่อยู่พร้อมกับปลดกระดุมกางเกงยีนส์และรูดซิปลงเผยให้เห็นขอบ Calvin Klein  สีดำ น่านฟ้าที่เห็นแบบนั้นเลยเลือกที่จะหลับตาลงอีกครั้งและหันหน้าหนีแต่ไม่วายโดนมือหนาจับคางให้หันกลับมา

“จะไม่มองหน้ากันหน่อยเหรอครับ” เสียงนั้นกระซิบอยู่ข้างหูพร้อมกับสัมผัสที่คลอเคลียชวนใจสั่น มือหนาเลื่อนต่ำจากอกมาที่เอวคอดและหายเข้าไปในกางเกงเอวยางยืดขาสั้นที่คุณหมอเพิ่งซื้อมา

“อะ อื้มมมมม” น่านฟ้าหลุดเสียงครางทันทีที่มือหนานั้นกอบกุมส่วนอ่อนไหวของตน มันร้อน ร้อนไปหมด   ร้อนเกินไปแล้ว ร้อนจนไม่รู้สึกถึงความเย็นของเครื่องปรับอากาศเลยสักนิด เจ้าของมือหนาที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งได้ใจถอดกางเกงและชั้นในสีขาวนั้นออกโดยที่น่านฟ้าเองก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ผู้ชายทุกคนชอบให้อีกฝ่ายทำให้และจะรู้สึกว่าตัวเองได้อยู่เหนือกว่าอีกคน แต่ทำไมน่านฟ้าถึงรู้สึกว่าครั้งนี้เขาตกเป็นรองอีกฝ่ายอย่างไรก็ไม่รู้

ม่านเมฆมองภาพตรงหน้าพร้อมกับยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อได้เห็นหุ่นบาง ๆ ที่ไม่ได้เล็กหรือผอมจนเกินไปขอคนตรงหน้าที่ไม่มีอะไรปกปิด ต่างจากตัวเองที่ยังใส่กางเกงอยู่

“อ๊ะ เมฆ”

“ครับ” คนขี้แกล้งขานรับคุณหมอที่กำลังนอนหอบหายใจด้วยอารมณ์ตื่นเต้นและเสียวไปพร้อม ๆ กัน มือหนานั้นทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเช่นเดียวกับที่ปากกำลังดูดเม้มปากบางอย่างหลงใหล เห็นทีว่าคุณหมอคงต้องใส่แมสไปทำงานแล้วล่ะ ม่านเมฆลุกขึ้นถอดกางเกงยีนส์เดฟสีเข้มและCalvin Klein ออกอย่างชำนาญและรวดเร็วเพื่อไม่ให้อีกคนรอนาน

“เร็วจังนะ” น่านฟ้าก็คือน่านฟ้าถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ตกเป็นรองแต่ก็ยังไม่วายที่จะแขวะคนที่คร่อมตนเองอยู่

“ไม่อยากให้หมอรอนานครับ” แต่ม่านเมฆก็คือม่านเมฆคนที่ชอบสรรหาคำพูดให้ตัวเองดูดีและมันก็ได้ผลทุกครั้ง

“หึ อ๊าา...ม— เมฆ อื้มม” จากเสียงหึในลำคอกลายเป็นเสียงครางหวาน ๆ แทน เมื่อคนขี้แกล้งที่อยู่ ๆ ก็ใช้มือหนากอบกุมส่วนอ่อนไหวนั้นอีกครั้งและขยับมือเร็วจนเจ้าของนั้นกลั้นเสียงครางไว้ไม่อยู่

“เร็วหน่อย อื้มมมม อ่า” คนถูกกระทำครางพลางออกคำสั่งที่น่าอายออกไป ทำให้ม่านเมฆอดยิ้มและอดที่จะก้มลงไปจูบปากบางนั้นไม่ได้

น่านฟ้าหน้าแดงเหงื่อออกตามไร้ผมหายใจแรงและติดขัดเนื่องจากความเสียว เวลาจะพูดทีก็ได้ยินเสียงพูดปนกับเสียบครางกระเส่า ไหนจะรอยแดงตามตัวที่ตัดกับผิวขาว ๆ เป็นอย่างดีนั่นอีก ภาพและเสียงทุกอย่างนี้ถูกนำไปกระตุ้นอารมณ์ของม่านเมฆได้เป็นอย่างดี

“เอาใจยากจังครับ” น่านฟ้าที่ได้ฟังก็หน้าขึ้นสีมากกว่าเดิมและนั่นก็ทำให้มือหนาของม่านเมฆขยับเร็วขึ้นก็คนตรงหน้าน่ารักจนเขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

“อ๊ะ จะ...เสร็จ...อ่า” ไม่นานสิ่งที่ถูกอัดอั้นก็ถูกปล่อยออกมาเลอะไปทั่วหน้าท้องของเจ้าของและมือหนาของอีกคนที่พาเขาไปถึงจุดสูงสุด

“พร้อมไหมครับ” เป็นคำถามที่ไม่ว่าคำตอบจะถูกตอบออกมาแบบไหนก็ไม่สามารถหยุดได้ มือหนาปาดสิ่งที่เลอะอยู่บนหน้าท้องที่แบนราบนั้นออก เพื่อที่จะปาดสิ่งนั้นลงบนส่วนอ่อนไหวอีกจุดของร่างบาง เพื่อเป็นสารหล่อลื่นที่จะช่วยให้อะไร ๆ ง่ายขึ้นและเพื่อคนตรงหน้าจะได้เจ็บน้อยลง

“อ๊ะ! เจ็บ”

“อย่าเกร็งสิครับ” คนที่ดูเหมือนจะไม่ทุกข์ร้อนอะไรแต่จริง ๆ แล้วแทบบ้า แถมตอนนี้หมอรัดนิ้วเขาแน่นจนไม่สามารถขยับได้ แน่นอนว่ามันกระตุ้นอารมณ์เขายิ่งไปใหญ่ เขาต้องพยายามอ่อนโยนเอาใจและเล้าโลมคนตรงหน้าให้ดีที่สุด ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน แถมยังพูดคุยแกล้งให้คนหน้าใสแก้มขึ้นสีเป็นระยะ ทั้ง ๆ ที่แล้วมาเขาไม่เคยพูดคุยระหว่างมีเซ็กซ์กับใครเลยสักครั้ง

คุณหมอใช้มือดันอกคนตรงหน้าพร้อมกับส่ายหน้าไปมา คนที่เป็นรุกมาตลอดแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็น ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ แต่แค่เขาไม่เคยยอมให้ใครเลยต่างหาก แต่ทำไมผู้ใหญ่วัยกลางคนแบบเขาถึงมายอมเด็กหนุ่มคนนี้ อาจเป็นเพราะเหล้าที่กินไปหรือหัวใจกันแน่ที่ยอมให้กับคนที่ชื่อม่านเมฆ

ม่านเมฆจับมือที่ค้ำดันอกเขาอยู่ขึ้นไปคล้องคอแทน พร้อมกับจูบให้อีกคนผ่อนคลาย และเมื่อสิ่งที่คิดว่าน่าจะโอเคแล้ว มือหนาก็หันไปจัดการตัวเองพลางดันขาเรียวสวยนั้นให้แยกออกจากกันมากขึ้นแล้วแทรกตัวเข้าไปให้ใกล้กว่าเดิม

“เมฆ...” น่านฟ้าเรียกชื่อคนตรงหน้า เมื่อเห็นสิ่งที่ทั้งสองคนมีเหมือนกัน เพียงแต่ของเขาไม่ได้ใช้งานในกิจกรรมครั้งนี้ ต่างจากอีกคนที่พร้อมใช้งานเต็มที่แต่...

“ไม่มีครับ แต่ถ้าหมอบอกว่าไม่ ผมก็พร้อมที่จะหยุด”

“ทำไมไม่มี” น่านฟ้าขมวดคิ้ว คนอย่างม่านเมฆจะไม่มีสิ่งนั้นมันเป็นไปไม่ได้หรอก

“ผมไม่เคยพาใครมาทำที่คอนโดฯ มันเลยไม่มีครับ”

“...” จะบอกว่าเขาเป็นคนแรก?

“แต่กับคนอื่นผมป้องกันตลอดนะครับ สาบานได้” ม่านเมฆรู้ว่าต่อให้เขาอมพระมาพูดอย่างคำโบราณ คุณหมอตรงหน้าก็คงไม่เชื่อเขาอยู่ดี แต่ถึงเขาจะเลวที่เอาไม่เลือกแต่ก็ไม่ได้เลวมากถึงกับไปทำลายชีวิตของใคร

“...” น่านฟ้าเชื่อว่าอีกคนไม่เคยที่จะไม่ป้องกัน ถ้าถูกเรียกว่าเป็น เสือ แน่นอนว่าผ่านคนมาเยอะ แต่ก็แน่นอนว่าไม่เคยพลาด และอย่างลืมว่าตอนเรียนเขาก็ไม่ได้ต่างไปจากม่านเมฆ

“...”

 “ในกระเป๋าสตางค์หมอมีครับ”

ม่านเมฆพยักหน้าก่อนที่จะเดินออกไปที่ห้องนอนคุณหมอ รู้ว่าเพียงคำพูดมันไม่สามารถทำให้ใครเชื่อใจได้ แต่ขอสัญญาว่าต่อจากนี้ไปเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้อีกคนเชื่อใจ

น่านฟ้าเอื้อมมือดึงผ้าห่มมาคลุมตัวระหว่างรออีกคน พลางใช้มือเสยผมตัวเองขึ้นอย่างคิดหนัก ถอยกลับก็ไม่ได้แล้วถ้าเดินหน้าต่อไปผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร น่านฟ้าคิดอะไรไม่ได้นาน ม่านเมฆก็เดินกลับมา พอมาถึงก็แกล้งเขาโดยไม่ดึงผ้าห่มออกแต่เลิกผ้าห่มจากด้านล่างขึ้นมากองไว้ที่ตัวเขาแทน

“เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะครับ” ถึงแม้ผมจะไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นก็เถอะ

“...” น่านฟ้าไม่ได้ตอบ ทำเพียงแค่มองแผ่นหลังกว้าง ๆ ของม่านเมฆที่นั่งหันหลังให้เขาแต่มือม่านเมฆนั้นกลับกำลังลูบต้นขาเขาอย่างอารมณ์ดีขัดกับคำพูดของตัวเองอย่างสิ้นเชิง

ม่านเมฆขึ้นไปคร่อมร่างน่านฟ้า พลางมองหน้าคนที่ไม่ยอมพูดอะไรเลยสักอย่าง เข้าใจว่าคนที่เคยรุกมาก่อนแล้ววันนี้จะต้องมารับคงคิดมากเป็นธรรมดา

น่านฟ้าดึงผ้าห่มที่ตัวเองห่มอยู่ออก เผยให้เห็นรอยแดงมากมายที่อีกคนทำไว้ ผิวขาว ๆ เอวบาง ๆ ขาเรียว ๆ ปากบวมเจ่อจากการถูกจูบและสายตาที่ยากที่จะคาดเดาความหมาย

“แล้วทนไหวเหรอครับ”

ม่านเมฆสบถคำหยาบมากมายในใจหลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นจากคุณหมอ และคำตอบของเขาก็คือ ทนไม่ไหว

ร่างสูงแทรกกายไปอยู่ระหว่างขาเรียวพลางก้มลงไปจูบปากของอีกคนไว้ มือหนาฉีกซองสีเงินที่ตัวเองเดินไปเอามาจากห้องอีกคนออกพร้อมกับจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบหมอนมารองตรงเอวของน่านฟ้า

น่านฟ้าหลับตา ความรู้สึกตอนนี้ทั้ง ร้อน เขิน อาย อยากได้ และไม่ต้องการ มันผสมปนเปจนเขาอธิบายไม่ถูกแต่สิ่งที่เขาแน่ใจคือหยุดตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะนอกจากอีกคนจะไม่ยอมแล้วเขาเองก็คงขาดใจตายแน่ ๆ

“อ๊ะ จ—เจ็บ ๆ”

“อย่าเกร็งครับ” ม่านเมฆกัดฟันพูด น่านฟ้าเองก็เจ็บและตอนนี้เขาเองก็เจ็บเช่นกัน

“อื้ม...” เสียงร้องถูกกลืนลงคอเพราะม่านเมฆก้มลงมาจูบปิดปาก ลิ้นร้อนของอีกคนชักจูงให้เขาผ่อนคลายให้เขาเคลิ้มไปกับรสจูบละมุน ๆ นั้น

“อย่าทำแบบนี้สิครับ” ม่านเมฆพูดหลังจากที่ถอนจูบออก  เพราะตอนนี้ส่วนนั้นของคุณหมอรัดเขาแน่นจนไม่สามารถขยับได้ สิ่งหล่อลื่นจากตัวคุณหมอและถุงยางนั้นไม่ได้ทำให้เขาเข้าไปง่ายขึ้นสักเท่าไร  “หมอจะทำให้ผมจะเสร็จ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ได้นะครับ”

คำพูดของคนขี้แกล้งทำเอาคุณหมอกลายเป็นคนใบ้หน้าแดงไปชั่วขณะ ม่านเมฆค่อย ๆ เล้าโลมคุณหมอ สร้างอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้งและเมื่อคุณหมอผ่อนคลาย เอวหนาก็เริ่มขยับเป็นจังหวะและดูเหมือนว่าหมอนหนุนที่เขาเอามารองเอวอีกคนไว้ทำให้อะไร ๆ ง่ายขั้น

“อ่า า — เมฆ อื้มมม”

“ถ้าเจ็บก็กัดได้เลยนะครับ” เป็นเพราะว่าตอนร่างสูงเริ่มทนไม่ไหวแล้ว เอวหนาขยับเข้าออกเร็วขึ้นและแรงขึ้นตามอารมณ์ของตัวเองจนคุณหมอครางออกมาอย่างไม่เป็นศัพท์ ทุกจังหวะการขยับเข้าออกสร้างความเจ็บและเสียวไปพร้อม ๆ กัน แต่เมื่อเอวหนานั้นขยับออกจนเกือบสุดและเข้ามาสุดแรงทำให้น่านฟ้าต้องกัดลงบนไหล่ของคนที่อยู่ตรงหน้า ต่างคนต่างเจ็บกันคนละที่ แต่แน่นอนว่าเสียวเหมือนกัน

“อืมมม” เสียงครางต่ำในลำคอของม่านเมฆหลุดออกมา เอวหนายังคงทำหน้าที่เดิมอย่างสุดกำลัง ปากก็ดูดเม้มไปทั่วทั้งตัวขาว ๆ ของน่านฟ้า มือก็ช่วยบีบเค้นก้นเนียนนั้นอย่างเอาใจ เมื่อคุณหมอถูกเล้าโลมไปทั่วร่างกายเขาก็หายใจแทบไม่ทันทำได้แค่นอนครางเสียงหวาน

เป็นฝ่ายรับก็ไม่ได้แย่ แต่ถ้าให้ไปทำกับคนอื่นก็คงไม่เอา

“ชอบไหมครับ”

“ทำไม อื้มมม ชอบ... ชวนคุย” น่านฟ้าที่ถามประโยคนี้ออกมาอย่างยากลำบาก พลางบีบไหล่ของม่านเมฆที่มีแต่รอยฟันเพราะความเสียวและหมั่นไส้ ใครสั่งใครสอนให้มาถามอะไรแบบนี้

“ก็อยากรู้ว่าหมอรู้สึกแบบไหน”

“อ๊ะ...”

“เซ็กซ์สำหรับผมคือกับคนอื่นที่ผ่าน ๆ มา คือการตั้งหน้าตั้งตาทำไม่สนใจความรู้สึกอีกของฝ่าย” จังหวะเอวช้า ๆเนิบ ๆ นั้นเริ่มขยับเร็วขึ้น “แต่กับหมอผมชวนคุย เพราะผมใส่ใจทุกความรู้สึกของหมอ”

“อ๊า...อะ”

“และเราจะไม่จบกันแค่เซ็กซ์เหมือนกับคนอื่นที่ผ่านมา”

“เกินไปแล้ว” คำที่ว่าเกินไปของน่านฟ้า ไม่รู้เหมือนกันว่ามันหมายถึงคำพูด จังหวะที่เร็วขึ้น หรือว่าอย่างอื่นกันแน่

“เกินไปอะไรครับ”

“...”

“นี้เพิ่งรอบแรกเอง” ม่านเมฆยกยิ้มก่อนที่จะหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ โชว์ให้อีกคนดู น่านฟ้ามีถุงยางในกระเป๋าสตางค์แค่อันเดียว แต่เหมือนช่วงนี้คงเป็นช่วงรณรงค์อะไรสักอย่างเพราะในกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่คุณหมอเอากลับมาซักนั้นมีถุงยางของโรงพยาบาลอีก 3 อัน