CUT SCENE : เจ้าของน่านฟ้า : 11
CUT SCENE
11
ใบหน้าเรียวเงยขึ้นหอบหายใจเมื่ออีกคนกำลังซุกไซ้ซอกคอขาวพลางขบเม้มอย่างเคยชิน
“อืออ เดี๋ยวเป็นรอย” น่านฟ้าห้าม เพราะพรุ่งนี้เขาต้องกลับบ้านและถ้าพ่อแม่เห็นมันคงไม่ดีสักเท่าไร
“ขอโทษครับ” ม่านเมฆยิ้มพร้อมกับก้มหน้าลงไปบดจูบปากบาง ก่อนที่จะส่งลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากของอีกคน
มือหนาปลดเนกไทของคุณหมอออกพร้อมกับเสื้อเชิ้ตสีอ่อน ส่วนคุณหมอนั้นก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีจนตอนนี้ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า
ในเมื่อนอกผ้านั้นทำรอยไม่ได้ก็อย่าหวังว่าในร่มผ้านั้นจะรอด
จริง
ๆ แล้วม่านเมฆไม่ใช่คนที่ชอบทำรอยอะไรนัก
เพียงแต่กับคนตรงหน้าเขาอยากจะทำรอยให้ทั่วตัวเพื่อย้ำว่าคนคนนี้เป็นของเขาและอีกอย่างพอได้เห็นผิวขาว
ๆ เป็นรอยจ้ำสีแดงอ่อนเข้มสลับกันไปมันเร้าอามรณ์เขาได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ
“อ๊ะ เบา...อื้มม!”
น่านฟ้าถึงกับต้องกัดปาก ก็คนตรงหน้าเล่นดูดเม้มตุ่มไตสีสวยทั้งสองข้างเหมือนกับจะแกล้งให้เขาขาดใจอีกทั้งยังจูบซับไปทั่วร่างกาย
ม่านเมฆถอดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาของตัวเองออกพร้อมกับโยนขึ้นไปบนหัวเตียงที่มีเสื้อและเนกไทของคุณหมอกองอยู่
ก่อนที่จะแกล้งจ้องหน้าอีกคนเล่นแต่อีกคนกลับหลบตา
เขาจึงจัดการถอดกางเกงยีนส์เดฟของตัวเองออกเหลือไว้เพียงชั้นในสีดำ
เมื่อจัดการกับตัวเองเรียบร้อยก็หันมาจัดการกับคนตรงหน้าเพียงแต่ต่างออกไปตรงที่เขาถอดเสื้อผ้าของน่านฟ้าออกหมดทุกชิ้น
“มีใช่ไหมครับ” น่านฟ้าพูดพลางทำหน้าอ้อนออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“ไม่มีครับ” ม่านเมฆตอบ
“...” น่านฟ้าขมวดคิ้ว
ยอมรับว่าเริ่มไม่พอใจขึ้นมานิด ๆ
“...”
“ถ้าไม่มีก็...อด”
น่านฟ้ายื่นคำขาด
“ฟ้าทนได้เหรอครับ?”
ม่านเมฆยิ้ม ก่อนที่จะเลื่อนมือลงไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวของอีกคนพร้อมกับขยับมือขึ้นลงช้า
ๆ “ทนได้จริง ๆ เหรอ หืม?”
“อ๊ะ อ่า”
เมื่อได้ยินเสียงครางหวาน
ๆ เด็กตัวโตก็ยิ่งได้ใจรีบขยับมือให้เร็วขึ้น และป้อนจูบให้อีกคนอย่างไม่ขาดสลับกับ ดูดเม้มตุ่มไตเล็ก ๆ สีสวยทั้งสองข้าง
“อ๊ะ...เมฆ...อ่า” น่านฟ้าที่ทำได้แค่นอนครางเสียงหวาน เรียกชื่อม่านเมฆทุกครั้งที่ตัวเองเสียวจนแทบจะทนไม่ไหว
“ว่าไงครับคนเก่ง” ม่านเมฆยิ้มก่อนที่จะก้มลงไปจูบปากของคนที่เอาแต่เรียกชื่อเขาซ้ำ ๆ
“อ๊ะ...จะเสร็จแล้ว”
น่านฟ้าลืมตาขึ้นมองหน้าอีกคนที่กำลังทำให้เขาไม่พอใจ “อ๊ะ…ปล่อย”
“ผมยอมใส่ก็ได้”
“ม—เมฆ อย่าแกล้ง อืมมม” เอาจริง ๆ ตอนนี้ในหัวน่านฟ้าจะใส่หรือไม่ใส่ก็แล้วแต่เลย
เพียงแต่ปล่อยมือที่แกล้งเขาอยู่ออกสักที
“แต่หมอต้องใส่ให้ผมนะ”
“อ่า” นั่นไม่ใช่คำตอบรับแต่เป็นเสียงครางที่ตนถึงจุดสูงสุด
น้ำสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยอยู่ในมือหนาและเลอะไปตามเรียวขาสวย
ม่านเมฆจูบซับขาเรียวแน่นอนว่าทิ้งรอยสีสวยไว้ตามโคนขาอ่อน
ม่านเมฆเอื้อมไปหยิบกางเกงก่อนที่จะล้วงเอากระเป๋าสตางค์แล้วหยิบบางสิ่งออกมา
มันเป็นซองเล็ก ๆ สี่เหลี่ยมสีเงินก่อนที่จะส่งให้น่านฟ้า
“ทำไมมีเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์”
น่านฟ้าส่งสายตาคาดโทษ ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนเขาจะเก็บสิ่งนี้ไว้ในกระเป๋าสตางค์เหมือนกันก็เถอะ
“อันนี้เผื่อฉุกเฉินครับ
ไม่คิดจะใช้แต่มีติดไว้” ม่านเมฆพูดความจริง
ก่อนที่จะขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง อันนี้เป็นของฉุกเฉินจริง ๆ เพราะมีอยู่แค่อันเดียวที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์
เพราะปกติถุงยางส่วนใหญ่อยู่ในรถ
“ฉุกเฉิน?”
“ครับ เคยมีอะไรกับคนคนนึงที่คอนโดฯ
แล้วไม่มีถุงยาง โชคดีที่เขามีเลยได้ไปต่อ ก็เลยพกติดไว้เผื่อฉุกเฉิน”
“...”
“เพราะครั้งที่แล้วผมใช้ถุงยางเขาไปหมดแล้ว”
ม่านเมฆยิ้มอย่างอารมณ์ดี
การได้ที่ได้แกล้งให้คุณหมอหน้าแดงนั่นคือความสุขของเขา
“หึ” น่านฟ้ายิ้ม คิดว่าแกล้งคนอื่นได้ฝ่ายเดียวเหรอ
น่านฟ้าคลานเข้าไปนั่งระหว่างขาอีกคน
ปากบางคาบซองถุงยางสีเงินไว้เพราะมือทั้งสองข้างกำลังถอดชั้นในสีเข้มของคนตรงหน้าออก
เผยให้เห็นความใหญ่โตตรงหน้า มือบางจับรอบส่วนอ่อนไหวของอีกคน พลางส่งยิ้มหวานทั้ง
ๆ ที่ปากยังคาบซองถุงยางไว้อยู่
“อื้มมม” เมื่อได้ยินอีกคนครางต่ำในลำคอ
น่านฟ้าก็เร่งจังหวะมือพลางใช้มืออีกข้างและฟันฉีกซองถุงยางแล้วรีบใส่ถุงยางให้อีกคน
“จะฆ่ากันเหรอครับ”
ม่านเมฆถาม ทำให้เขาได้ที่แต่อยู่ ๆ กลับหยุดแล้วใส่ถุงยางให้เขาซะอย่างนั้น
และม่านเมฆเองก็สามารถยอมแพ้น่านฟ้าในทุก ๆ เรื่องยกเว้นเรื่องบนเตียง
ม่านเมฆจับให้คุณหมอฟุบหน้าลงกับหมอนโก่งสะโพกยกขึ้นสูง
ครั้งนี้ไม่ได้ใส่น้ำของหมอเป็นสารหล่อลื่นใช้เพียงแต่สารหล่อลื่นที่มาพร้อมกับถุงยางหวังว่าเขาคงจะไม่ทำให้คุณหมอเจ็บ
นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปในตัวอีกคนก่อนที่จะชักเข้าออกและเพิ่มจำนวนนิ้วอยู่สักพักเพื่อเปิดทาง
ก่อนที่สิ่งที่ใหญ่โตกว่านิ้วหลายเท่าตัวจะเข้าไปแทนที่
“อ๊า... อื้มมม!”
น่านฟ้าครางเสียงหลงซุกหน้าลงกับหมอนพลางครางอู้อี้ในลำคอ
ท่านี้มันน่าอายเกินไปและลึกเกินไปแล้วจริง ๆ
“ซี้ดดดด อ่า”
ม่านเมฆเองก็เก็บเสียงครางไว้ไม่อยู่
เสียงเนื้อที่กระทบกันและเสียงครางกระเส่าดังขึ้นอยู่ภายในห้องนอน
คนหนึ่งก้มหน้าลงกับหมอนร้องครางในลำคออย่างไม่เขินอายเพราะความเสียว ส่วนอีกคนก็กระแทกเอวใส่อย่างไม่ยั้ง
ม่านเมฆเอื้อมไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวของน่านฟ้าพร้อมกับช่วยปลดปล่อย
“ม—เมฆ มันจุก” มันทั้งจุกและเสียวรวม ๆ กัน จนเขาปลดปล่อยอีกครั้งในมือของม่านเมฆ
ม่านเมฆเปลี่ยนท่าให้คุณหมอหันมานอนราบลงบนเตียง
พลางเช็ดเหงื่อตามใบหน้าให้ก่อนที่จะก้มลงไปจูบย้ำ ๆที่ปากบางอย่างเอาใจ
“เมื่อกี้จุกหรือเสียวกันแน่ครับ”
หลังจากถามจบประโยคนั้นออกไป
มือบางก็จัดการฟาดลงบนท่อนแขนของอีกคนเต็มแรง
“เดี๋ยวจะโดน”
“จะรอนะครับ
แต่ตอนนี้หมอคงต้องโดนก่อน” พูดจบก็จับขาเรียวสวยนั้นแยกออก
แล้วจัดการสอดเข้าไปในตัวคุณหมออีกครั้ง
ท่านี้คงทำให้คนตรงหน้าหายใจง่ายขึ้นแต่อาจจะทำให้หายใจไม่ทันแทนก็ได้
“เมฆ อ๊ะ เบา...
เบาหน่อย” น่านฟ้ายันมือกับอกแกร่งของม่านเมฆเพื่อให้ม่านเมฆเบาแรงที่กระแทกเข้ามา
ม่านเมฆจับมือที่ดันอกนั้นไปกอดตัวเองแทน
แถมไม่ได้ลดจังหวะลงเลยสักนิด อีกคนที่ทนไม่ไหวเลยระบายโดนการจิกเล็บข่วนแผ่นหลังกว้าง
น่านฟ้าเข้าใจแล้วว่าทำไมคนเป็นรับถึงชอบจิกชอบข่วนก็วันนี้แหละ
ร่างหนายังคงเอวกระแทกเอวใส่อีกคนอย่างเป็นจังหวะ
ยิ่งอีกคนครางเสียงหวานมากเท่าไหร่ เอวหนาก็กระแทกใส่มากขึ้นเท่านั้น
“อื้มม อ๊า...แรง อ่า”
เมื่อทั้งสองจะถึงจุดสูงสุดอีกครั้งก็ต่างครางออกมาอย่างไม่อาย
“ฟ้า...อ้า...ซี้ดดด”
น่านฟ้ายกยิ้มที่ได้ยินอีกคนเรียกชื่อตอนที่ตัวเองจะเสร็จ
ม่านเมฆถอนตัวออกจากน่านฟ้าพลางถอดถุงยางที่มีน้ำของตัวเองอยู่มากมายออกแล้วทิ้งไว้ที่พื้น
“รักหมอนะครับ”
ม่านเมฆหันมาพูดกับคนที่นอนหอบหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง
ก่อนที่จะคร่อมร่างอีกคนเพื่อจะได้มองหน้าชัด ๆ
แต่ถูกมือบางคว้าคอก้มไปจูบเหมือนเป็นการตอบว่าเหมือนกัน
“ขอรักหมอนะครับ”
“หืม?” น่านฟ้าขมวดคิ้ว
ตอนนี้เขาแทบไม่อยากพูดอะไรเลยเพราะรู้สึกคอแห้งและเจ็บคอนิด ๆ
“ขอรักหมออีกรอบนะครับ”
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น