CUT SCENE : เจ้าของน่านฟ้า : 16
CUT SCENE
16
“ม—เมฆ ไม่เอาตรงนี้”
“แต่ผมจะเอาตรงนี้ครับ”
ม่านเมฆถอดกางเกงเอวยางยืดออกจากเรียวขาของคนที่นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว
พลางยกยิ้มเมื่อได้เห็นเสื้อเชิ้ตสีอ่อนที่ตนปลดกระดุมออกหมดแล้ว เผยให้เห็นผิวขาว
ๆ เอวบาง ๆ น่ากัดของน่านฟ้า และเขาก็คิดถูกที่ไม่ถอดผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มที่มัดอยู่ตรงเอวนั้นออก
น่านฟ้าแทบอยากจะเอาหน้ามุดดิน
เขาไม่ควรอยู่ในสภาพแบบนี้มันน่าอายเกินไป ยิ่งม่านเมฆมองเขาด้วยสายตาแบบนี้เขาก็ยิ่งอาย
“ไม่เอาแบบนี้สิ”
“แล้วฟ้าจะเอาแบบไหนครับ”
ม่านเมฆแทรกตัวไปยืนตรงกลางระหว่างขาของคุณหมอก่อนที่จะป้อนจูบ
มือหนาจับขาข้างหนึ่งของคุณหมอขึ้นมาไว้บนเคาน์เตอร์ พลางละจูบออกและซุกไซ้ซอกคอ
ไหล่ เอว และต่ำลงมาเรื่อย ๆ
“อ๊ะ ม—เมฆ อย่า…อื้มมม”
คุณหมอหลุดครางเสียงหวานเมื่ออีกคนปรนเปรอกับส่วนอ่อนไหวของตนเอง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนปรนเปรอให้เขาระหว่างมีเซ็กซ์ เพียงแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ม่านเมฆทำ
และภาพที่น่านฟ้าเห็นคือม่านเมฆคุกเข่าอยู่ระหว่างขาเขาเพียงแต่เขาไม่เห็นว่าหน้าอีกคนเป็นอย่างไร
เพราะมีผ้ากันเปื้อนบังอยู่
แต่มันกลับสร้างความเสียวจนทำให้เขาต้องจับหัวอีกคนผ่านผ้านั่น
ม่านเมฆพยายามทำเท่าที่ตัวเองทำได้
ทำแบบที่คิดว่าตัวเองชอบเพราะเขาก็เหมือนผู้ชายเหมือนกัน
เป็นครั้งแรกที่เขาปรนเปรอให้ใครคนหนึ่งมากถึงขนาดนี้
เพราะมากสุดก็แค่เล้าโลมแต่ก็ทำกับคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนเท่านั้น ส่วนกับคนข้ามคืนล่ะก็อย่าได้หวัง
คบกับเพศเดียวกันมันดีตรงที่รู้ว่าอีกคนชอบแบบไหน
รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะเสียว
“อ๊ะ อ้า…จะ ออกแล้ว”
ม่านเมฆที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเร่งจังหวะ
ลิ้นร้อนโลมเลียไปทั่ว โพรงปากหนาก็ครอบคลุมส่วนนั้นของอีกคนไว้
และไม่นานน้ำสีขาวก็พุงออกมาเต็มโพรงปาก ม่านเมฆเองก็กลืนลงคออย่างไม่รังเกียจ ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วยื่นหน้าไปกดจูบลงบนปากบาง
“กลืนเหรอ กลืนทำไมครับ”
น่านฟ้าหน้าแดงเมื่อรสจูบที่ม่านเมฆมอบให้นั้นมันฝาดลิ้นและกลิ่นแปลก
ๆ เพราะผ้ากันเปื้อนบังเขาเลยไม่รู้ว่าอีกคนทำอย่างไรกับน้ำของเขา
แต่พอได้จูบกันแล้วเขารู้เลยว่าอีกคนกลืน แถมพื้นข้างล่างก็ยังคงสะอาดดี
“ทิ้งก็เสียดายแย่สิครับ”
ม่านเมฆคลอเคลียอยู่ที่ใบหูและซอกคอของน่านฟ้า
แต่ไม่นานม่านเมฆก็ถูกผลักออก แล้วน่านฟ้าก็ก้าวลงจากเคาน์เตอร์ไปคุกเข่ากับพื้น
อย่าบอกนะว่า... ให้ตายเถอะ!
น่านฟ้าจับขาให้ม่านเมฆขยับเข้ามาใกล้
ก่อนที่จะปลดเพียงแค่ซิปสีทองของกางเกงยีนส์เดฟแบรนด์ดังที่ม่านเมฆใส่อยู่
มือเรียวล้วงเข้าไปก่อนที่จะพาบางสิ่งออกมา
แต่เมื่อได้เห็นสิ่งนั้นในระดับสายตาและใกล้ขนาดนี้มันกลับทำให้เขาไปไม่เป็น
เขาก็แค่... อยากตอบแทน
“อ่า... อื้มมม!” ม่านเมฆครางเสียงต่ำ
เมื่อโพรงปากนุ่ม ๆ ของอีกคนครอบลงบนแก่นกายของตน ยอมรับว่ามีคนทำแบบนี้ให้เขาแทบนับไม่ถ้วน
แต่ไม่มีครั้งไหนที่จะทำให้ใจสั่นได้เท่ากับครั้งนี้
ใบหน้าขาวที่ตอนนี้เป็นสีแดงระเรื่อ ผมสีควันบุหรี่ดูยุ่งไม่เป็นทรง ไหล่ลาดขาวที่มีรอบจูบที่เขาประทับตราไว้
ไหนจะสายตาเยิ้ม ๆ ที่กำลังสบตากับเขา และปากบางที่บวมเจ่อ เพราะโดนเขาจูบนั้นกำลังปรนเปรอให้เขาอย่าไม่ขาดตกบกพร่อง
ไม่ยั่วก็แทบตายคาอก
พอแบบนี้คงต้องสยบแทบเท้าแล้วล่ะ
น่านฟ้าพยายามทำแบบที่ตัวเองรู้สึกชอบ
ถึงจะเป็นครั้งแรกที่ทำให้คนอื่นแต่ถ้าคนอื่นทำให้แน่นอนว่าไม่ใช่ครั้งแรก เขาไม่รู้ว่าอีกคนจะชอบหรือเปล่าเลยพยายามเงยหน้าซบตากับอีกคนตลอด
และสิ่งที่เขาได้กลับมาคือรอยยิ้มและเสียงครางต่ำ ๆ
แล้วบางครั้งม่านเมฆก็กระแทกสวนกลับมาซึ่งเขาเองก็เข้าใจ แต่มันลึกไปโว้ย
แต่ทุกอย่างก็ต้องชะงักเมื่อประตูนั้นถูกเปิดออก
ม่านเมฆรีบยืนให้ชิดเคาน์เตอร์พร้อม ๆ กับน่านฟ้าที่นั่งตัวลีบเอาหลังแนบอยู่กับผนังเคาน์เตอร์ที่เย็นเฉียบ
ส่วนตรงหน้าก็มีแก่นกายของคนที่ยืนอยู่และมันใกล้จนแนบอยู่กับแก้มเขา
ซึ่งไม่แน่ใจว่าอีกคนจงใจจะแกล้งเขาหรือว่าไม่รู้ตัวกันแน่
“ไอ้เหี้ยคลีน!”
“ไรอะ” คลีนหันไปทำหน้าเหวอใส่เพื่อนรักที่ยืนเท้ามือกับเคาน์เตอร์ครัวพร้อมกับทำหน้ายักษ์ใส่เขาแถมยังขยี้ผมตัวเองแรง
ๆ อีก “ทำไรกินอะ ไม่ใส่เสื้ออะเดี๋ยวน้ำมันกระเด็น”
“มึงมาทำไม ไอ้เหี้ย”
“มึงจะเกรี้ยวกราดใส่กูทำไมเนี่ย จะมายืมจอยเกมโว้ย” คลีนงง พร้อมกับเดินไปหยิบจอยเกมของม่านเมฆ
“ได้แล้วก็ออกไป” ม่านเมฆโบกมือไล่
เห็นทีกูคงต้องเป็นรหัสผ่านห้องแบบจริงจรังก็คราวนี้แหละ
น่านฟ้าที่เห็นเสี้ยวใบหน้าหงุดหงิดของม่านเมฆนั้นก็ต้องกลั้นขำ
และตอนนี้คลีนก็ยังไม่ออกไปสักที... เขาคงต้องหาอะไรทำเล่นแก้เบื่อไปพลาง ๆ
ม่านเมฆกัดฟันแน่นพลางก้มหน้ามองอีกคนที่กำลังจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น
ปากบางกำลังขยับเข้าออกโดยมีแก่นกายเขาอยู่ในปาก
อยากอวยพรสถาปนิกที่ออกแบบห้องนี้และเลือกเคาน์เตอร์ที่สูงกว่าเอวของเขา
คุณหมอเลยซนได้แบบไม่ต้องกลัวมีใครเห็น
และขอสาปแช่งไอ้เพื่อนเวรที่ยังไม่ออกจากห้องกูไปสักที
“ม—มึงไปได้แล้ว” ม่านเมฆกัดฟันพูดเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียงสั่น
“ห้องมึงแอร์เย็นอะ พาไอ้พวกนั้นมาเล่มเกมที่นี่ได้ปะ”
“กูให้จอยเกม”
“อะไรนะ”
“แต่มึงต้องอย่าให้ใครเสนอหน้าเข้ามาในห้องกูอีกรวมถึงมึงด้วย ถ้าตกลงเอาไปเลยไม่ต้องเอามาคืน”
และม่านเมฆก็สามารถไล่ไอ้เพื่อนเวรออกจากห้องได้อย่างรวดเร็วด้วยจอยเกมราคาหลายพัน
เขารู้ว่าพวก เพื่อน ๆ คงมากินเหล้าเล่นเกมเล่นไพ่ตามประสาคนเลวไม่มีที่ไปที่ห้องไอ้คลีน
และทีแรกเขาก็จะไปร่วมด้วยแต่พอดีมีของหวานให้กินเสียก่อน
“ซนจังครับ”
ม่านเมฆจับเอวบางยกน่านฟ้าขึ้นมานั่งบนเคาน์เตอร์เหมือนเดิม
มุมปากสวยมีน้ำใส ๆ ติดอยู่จนม่านเมฆเองก็อดไม่ได้ที่จะจูบซับน้ำใส ๆ ที่มุมปากนั้น
“ยังไม่เสร็จเลย” น่านฟ้าพูดเสียงเบา
ม่านเมฆทำให้เขาเสร็จในเวลาเพียงแค่ไม่กี่นาที
แต่เขาทำให้ม่านเมฆนานมากแล้วและไม่นานก็น่าจะเสร็จ แต่ม่านเมฆกลับจับเขาลุกขึ้นซะอย่างนั้น
“ผมอยากเสร็จในตัวหมอมากกว่าครับ”
ปากหนาบดจูบบางอีกคนอย่างเร่าร้อน ก่อนที่จะจับขาเรียวให้แยกออกแล้วสอดนิ้วเรียวยาวเข้าไปเพื่อเปิดทาง
“อ๊ะ จ—เจ็บ อ่า…” เสียงครางหวานหลุดออกมาเป็นระยะ เมื่ออีกคนขยับนิ้ว
“ชอบไหมครับ”
“อ๊า อื้มม อะ...” คำตอบคือเสียงครางหวาน
ๆ นั่นไงล่ะ
ม่านเมฆถอนนิ้วออกพร้อมกับดึงเสื้อเชิ้ตที่ไม่ได้ติดกระดุมออกจากตัวน่านฟ้า แต่ยังคงเหลือผ้ากันเปื้อนไว้แถมยังรัดเชือกให้แน่นรัดเอวบางของน่านฟ้าเข้าไปอีก
“ทำไมไม่ถอดออก”
“แบบนี้เซ็กซี่ดีครับ”
ร่างบางที่มีผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาคาดเอวอยู่เพียงผืนเดียวกำลังยื่นเท้าศอกกับเคาน์เตอร์ครัว ขาเรียวที่ยื่นอยู่บนพื้นแยกออกจากกันตามคำสั่งของคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง
น่านฟ้าก้มหน้าลงบนเคาน์เตอร์โดยใช้แขนตัวเองรองไว้ ท่านี้มันน่าอายเกินไปไหม
“อ๊า ม—เมฆ ฮื่มม”
“อื้ม! ซี้ด แน่นจังครับ คนดี” เอวหนาขยับเป็นจังหวะ
มือก็พลางบีบเค้นก้นขาวตรงหน้า ภาพที่เขาเห็นคือ ก้นขาว ๆ เต็มมือกับแผ่นหลังที่เปลือยเปล่า
เอวบางมีสายสีน้ำตาลเล็ก ๆ ของผ้ากันเปื้อนผูกเป็นโบว์โดยผีมือเขาเอง สิ่งที่อยู่ในหัวตอนนี้คือ น่านฟ้าเซ็กซี่เป็นบ้า เซ็กซี่จน...
“อะ เมฆ! อ๊ะ เบาหน่อย... อ่า...”
น่านฟ้าร้องเสียงหลงเมื่อคนด้านหลังกระแทกมาไม่ยั้งจนเขาหายใจหายคอแทบไม่ทัน
แถมมือหนายังบีบก้นเขาจนเจ็บไปหมด แต่มันก็เสียวจนแทบขาดใจอยู่เหมือนกัน
“อืมม อ๊า เมฆ อ่า...” น่านฟ้าเรียกชื่ออีกคนก่อนที่จะปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาอีกครั้ง
แต่เพราะข้างหน้ามีผ้ากันเปื้อนเลยทำให้ผ้านั่นเปื้อนเป็นดวงสีเข้มและน้ำสีขาวนั้นก็ไหลเยิ้มเปื้อนลงมาตามหน้าขาของเจ้าของ
ม่านเมฆที่เห็นอีกคนเสร็จก็รีบจับเอวบางแน่นพร้อมกับเร่งจังหวะเร็วขึ้นเพื่อตามอีกคนไป
และไม่นานน้ำสีขาวขุ่นนั้นก็ถูกปล่อยออกมา ม่านเมฆถอนตัวออกพร้อมกับน้ำของเขาที่ไหลล้นออกมาจากช่องนั้น
แต่ยังไม่ทันที่จะชื่นชมผมงานของตัวเองนานสักเท่าไร น่านฟ้าก็ขาอ่อนเขาเลยต้องรีบรั้งเอวอีกคนไว้ไม่ให้ลงไปกองกับพื้น
“แค่นี้หมดแรงเลยเหรอครับ”
“อื้ออ” น่านฟ้าครางในลำคอ
ก็ม่านเมฆนั่นแหละตัวดีเลยใส่มาเต็มแรงขนาดนั้นใครจะไปทนไหว
และตอนนี้เขาก็รู้สึกว่าน้ำของอีกคนมันไหลมาตามเรียวขาเขาแล้ว แถมยังรู้สึกไม่สบายตัวเลยที่น้ำนั่นยังอยู่ในตัวเขา
แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันก็อุ่นดี
“โอ๋ ๆ เดี๋ยวพาไปนอนนะครับ” ม่านเมฆพูดจบก็อุ้มอีกคนทันที
สาบานสิว่าจะพาไปนอนจริง
ๆ
เขินรุนแรง แง้ววววว
ตอบลบ